Günter wär in sien´n Keller un fummelt mit so ´ne tweie Lamp rüm.  Dat Telefong klingelt un klingelt un keeneen geiht dor ran.  Wat sien Lisa woll wedder an´n Tuun mit Nobersch Anne zaustert ? -  Ach nee, se hett jo seggt, dat se  to ´n  Inkäupen is. -  He kummt de Trepp hoch,  - un söcht dat Telefong.  De Kinner hebt jüm so ´n neemoosches Dings spendiert.  Dor is nu keen Droht mehr an.  Jümmers wenn du een´n anropen wullt oder wenn dat klingelt, geiht dat Seuken los.  Nohstens läg de Heurer sogar op den Deckel vun dat Klosett.-  Nu suust Günter ers in de Slopstuv,  dor söllt se dat jo abends jümmer mit hinnehm´n.  He find´ dat denn in de Kök achter dat Brotschapp, - nimmt dat hoch - un heurt grod noch, dat de anner oplegt. -  Denn stickt he sick dat Dings achter den Dräger vun sien´n Blaumann un geiht wedder dol in sien`n Keller.  Op de Trepp rötert dat Deert allwedder los. -
„Hallo ?" -  „Du, - Vati, - könnt Ihr die Lütte von der Schule abholen ? Ich sitz hier noch in ´ner Besprechung und ihre Schule hat in ´ner halben Stunde Schluß." -  „Na jo, - ober een von Jo holt se so gegen söben wedder aff,  wi söllt no Käthe un Wolfram to ´n Obenbrot komm´n." - „Danke Opa - un grüß Oma schön. - Bis nachher." -       
´N halve Stünn loter seet siene lütte Beate achter em in sien Auto - richdig anbunn´n - op een´n  von de Kinnersteul för de lütten Mitfohrers.
„Opa, - fährst Du ersmal zur Mühle ? - Ich muß gucken, ob die schon wieder einen Hut und neue Flügel hat." -  Dat kenn he all,  se hett jümmers wat good, wenn se bi ehrn Opa in ´t Auto sitt.  Mol will se ook dorhin - „wo man beide Elben sehn kann - und den kleinen Leuchtturm".  `N anner mol will se no de „Willemsborger Elvchaussee". - De ligt dor bi de Isenbohnbrüch an de Süderelv achtern Fingerrieker Friedhoff.  Un ehr Großvadder harr segt, de is veel hübscher as de Hamborger Elvchaussee, ok wiel hier keene Autos rümjogt. - Uns´Elvchaussee is man nich so lang, ober hier könnt ok Scheep anleg´n un hier givt dat denn ok veel to Heuren un to Kieken. - Dor wull se hüt ok wedder hin.    
„Opa, warum heißt die Elbe Elbe ?" - Se stünn´n Hand in Hand op een´n vun de Anleggers, un dat Afflopenwoter glucks ünner den Pongtong, -  dat frogt´ se em dor so batzweg. -  
Mit - weet ick nich - müch he sien Grootkinner nich komm´n.  Nu müß´ dor ´n Geschicht´ her. -
„ Weeß´ wat, - wi sett` uns dor boben an ´n  Diek in ´t Gras. Dor könnt wi fein öber unse Elv kieken."-  So harr he ´n beten Tied, dat he sick för de Geschicht wat infalln loten kunn. -  He hett mit sien Beate vun lütt an plattdütsch snackt. Se kunn nu ok meist all´ns verstohn. Männigmol sä se noch : „Opa, sag das mal hoch." Un denn markt se sick dat ok.  De Lütten könnt dat,  un eenerwegens fangt se denn sülvst an Platt to snacken. Man de Olen hebbt meist keen Duld un keen Dür mit jüm solang plattdüütsch to snacken, bit se von alleen dormit anfangt. - 
„Öber den Nomen vun de Elv givt dat veel Geschichen.  Wat för een nu de richdige is, dat weet ick ok nich.  Ober wenn Du mol groot büst, warst Du Diene scheunste Geschicht vun den Nom´n vun de Elv woll rutfinn´n. -
Also, - so halv an de Elv hoch givt dat ´n Stadt de heet Wittenbarg.  Dor hett vör ´n poor hunnert Johr mol een Paster leevt, de hett de hochdütsche Sprook erfunnen.  Dat wär domols woll neudig, den öberall hebbt se ´n anneres Platt snackt un de Lüüd kunn´n sick männigmol gornich so recht verdeffendeeren."- 
„Opa, das mal auf hoch!"- „Begreifen, verständlich machen"- sä he, un se nickköpp - meist all so ´n beten oldklook. -   
„Dor, wo de Elv twüschen twee Bargen ut dat Böhmsche kummt, heet dat Land un de Lüüd Sassen. Mit jümmer Sprook is dat man gediegen, - se könnt ok hüt noch nich so recht een „e" seggen, dat hört sick an as so ´n „aö". -  De hebbt dormols to de Elv - Albe - seggt.  Un düsse Paster Luther ut Wittenbarg mit siene Wichdigdoeree för dat Hochdüütsche hett dor denn „Elbe" vun mookt." - 
Opa Günter wär nu froh, dat he nu mit düssen Döntje vun den Nomen vun de Elv dörch wär,-  dor frogt se em : „Opa, - als wir das letzte mal hier waren, ist das Wasser da längs gelaufen. - Un nu läuft es anners rum - so längs. - Wie kommt das ?"-
„Tjä, - mien Lütten, - doröber givt dat ok wedder veele Geschichen. -  Ick will Di düsse man mol vertelln, ok wenn se ´n beten speukig is.-
Also in den Rhein, dat is ok so ´n Woter wi de Elv,  ligt eenerwegen op ´n Grund de Nibelungenschatz. Dat is ´n groten Hümpel vun Gold un Sülber un Edelsteen.  Den hätt de Keunig Gunther vun Burgund dor vör öber dusend Johr rinsmeeten. Un dormit de nich klaut ward, hett he dor den Sagenzwarg Alberich mit siene Lüüd - dat wär´n de Alben - to ´n Oppassen blangenbi rinsett. De sünd woll ok ut dat Böhmsche hieröber komm´n.  Düssen Luther hett dat dor jo noch nich geben, anners harrn se hüt woll Elberich un Elben heeten. - 
Alberich un sien Lüüd sleept nu düssen Nibelungenschatz jümmer vun een Steed no de annere op den Grund vun den Rhein. Derwegen hett düssen Schatz bit hüt ok noch keeneen finn´n - un klaun kunnt. -
Nu sünd vör all de Johren de Alben jümmer mehr worn un ok no de Elv herkomm´n. Se lopt nu all meist dusend Johr hier ünnen in de Elv un seukt sowat wie den Nibelungenschatz,  den se wegen de Klaueree jümmer nee versteeken wöllt.  Hier is jo ober nix ton versteeken." -
„Opa, Du tüünst.  Die hat hier doch noch keiner gesehen!"-
„Kann jo ok nich, mien Lütten.  Sagenzwargen wär´n all jümmers unsichtbor. - Du muß die mol vörstelln, dat sünd so lütte, stäbige Kerls mit grote Feut - dormit se nich in Elvslick insackt - un bannig grote Hann´n vun all de Sleeperee mit Keunig Gunther sien Nibelungengold. De loopt hier nu  bi´nanner un achter´nanner mit de Hann´n öbern Kopp op den Grund vun de Elv meist söss Stünn´n no See to.  Denn sünd se flau un mokt so ´n lütte halbe Stünn´n Föfftein.  Dorno lopt se - mit de nee´n Alben de vun See kommt - wedder los no Hamborg to un noch wieder. - An de Slüüs vun Geesthacht givt dat ´n beuses Geweul un se pett´ se sick gegensiedig ob de Hacken. - Un se mokt wedder so ´n Foffteiner-  un denn geiht dat wedder no See to. -  
De Hochdüütschen näumt dat - Ebbe und Flut -.  Wi segt dorto Afflopenwoter un Oplopenwoter." -
„Opa, - speukige Geschichten sind doch nicht wahr."
„Dat is richdig, mien lütt Beate, - Speukelkrom is meist nich wohr.  Ober so ´n beten wat is dor jümmers doch woll an. - Un dat is ok för jeden wat anners. -  Un dat mutt jedereen för sick rutklamüstern."
He harr ehr dor noch wat vun de Duck´d-Alben vertelln wullt. Dat sünd de Holtpöhl in de Elv, wo de Scheep an fastmokt, wenn an de Kai noch keen Platz is. Un dat is woll ok so ´n Kommando för de Alben west, -  to ´n wahrschaun, -dat se dor nich gegenloopt. -  
Ober dütt wär jo nu ok genog för Betty ehr lütte Seel. - Un nu wär dat ok all Tied, - he müss jo ok noch mit siene Lisa no Käthe un Wolfram - to ´n Obendbrot.