Ick weet jo nich, - wi dat annerseen dorbi geiht, un ok nich wat dat öberhaupt een´n so geiht as mi, - un doch will ik mi door mol öber utloten.  Mag jo sien, wat dat bloß mien´n Vogel is, - na denn heff ick em eben.- 

Dat is bi mi nu mol so, - jümmers wenn ´n Schipp lossmit oder fastmokt, denn öberkummt mi dat.  ´N lütt beten woll ok bi de Fährscheep in ´n Hoben oder wenn mi een mol so ´n Sünndagsschipper mit ´n Seilschipp no Glückstadt mitnimmt oder sowat.  Ober liekers so ´n beten dor ok bi.  Richdig op de Bost sleiht mi dat, wenn ick sülvst an Bord von ´n richdig grot Schipp bün.  Kann ok ´n groten Fährdamper sien, de in twe, dree Dog all wedder dor is, von Harwich no Hamborg, von Oslo no Kiel oder von Helsinki no Lübeck. 

Also, - ersmol seuk ick mi ´n Platz, wat ick ok allns god in ´t Og  heff.  Dat is meist op ´n Bootsdeck neben oder ünner de Brüch.  Denn kiek ick, wo de an Deck stoht, de sick woll för länger Adschüs seggen möt.  Wat dor denn woll ok een bi is, denn dat  Lossmieten von dütt Schipp ok so an ´t Mogere geiht as mi ? - 

Ers hebt dat ´n poor Lüüd jo noch richdig hild. - Een jachtert noch mol de Gangway dool,  sabbelt noch mit een annern op ´n Kai eenerwat Iberiges. -  Een annern fallt in, dat dor bi sien Meeken op ´n Kai noch in Kuffer steiht - un allns lacht un flaxt rüm,  wi he mit sien´n Kuffer de Gangway ropjogd un de Jantjes von de Kai schuft dat Dings all so ´n beten aff von dat grote Schipp, dat he so ´n beten rinjumpen mut in de Luk, de se achter em denn ok dicht mokt. - 

Op ´n Kai ward noch ´n poor Kobelsteekers ut´nanner reten un de Enns op de Schipssied dörch ´n Bulley rintrocken.  Dat sünd den woll Telefon un anner Dröht för elektrischen Krom. - 

Dat Schipp het all tweemol tuut´t un de Klock is genau dor, wo se  dat Lossmieten ansegt hebt. Nu kummt dat los, wat mit all de Taun un Lien´n noch fast un eens is mit dat Land. -  Glieks is dat alleen un swömmt weg, - un allns Annere blivt torüg.  Soken un Minschen. - Ok Minschen mit een swoor Hard, wiel dat Adschüßseggen doch männigmol wehdeiht. Ober ok woll mol vergneugt, wat se den Annern nu los sünd. 

Un ok mit Angst üm denn Annern, - wat em bemütt, - wat he ook trüch kummt. - Un denn geiht mi dat dorch ´n Sinn, wo veel Minschen dat bi so ´n Lossmieten von so ´n Schipp in jümmer Leben woll dat letzte mol wär, wat se sick seen hebt,  dat se sick wunken hebbt. - 
Lüüd de utwannert sünd, - Fischers de op See bleben sünd, - Marinesuldoten op Kriegsscheep, - to alle Tieden un op de ganze Welt. -- 

Un denn kummt dat Kommando :  „ Brücke an Besatzung : - Klar bei Vörn un Achtern ! " 

In ´t Vörschipp steiht de drütte Stürmann, in de Hand sien´n Speaker, neben mi op de Brüch de Ol oder de Erste - ook mit so ´n Dings inne Hand.  Korte Kommandos - ´n knappes Handteken un den ward de groten Tauen´n an ´n Kai von Poller hokt un in ´t Woter smeten.  De Deckslüd an de Winschen slartt de natten Tauenns vörn un achtern an Deck.  De Lienen  ward vun Spills opdreiht - un ok vun Hand opslogen. - 

Kum dat ick dat markt heff, füng dat Deck ünner mien Feut an to bebern.  Ick feul, wie de Maschinen düssen groten Hümpel Isen so ganz sinnig von dat Kai afdrücken dot.  Woter mit Hobenslick löpt ünner dat Schipp dörch un dat schümt von ünnen un ok von vörn un achtern twüschen dat Schipp un den Kai, - twüschen mi - un dat wo ick un all de annern jüst west noch west sünd. - 

Un so sachen - Handbreet för Handbreet is dat Schipp free. Un ick feul mit ´n Buk - un ok mit ´n Kopp - sowat wie free, -  un so wie op Reisen - ok mit de Gedanken. - Wenn denn dat Schipp mit denn Steven no See to geiht, ward mi ganz licht in de Bost.- Denn is de Nees in ´n Wind un freit sick op dat, wat he ehr dor rin weiht. - 

Mag jo sien, wat ick dat allns ´n beten to hoch ophangen do, ober mi is denn eenfach dorno.